Dit seizoen gaan programmator Jaïr en de nieuwe huisartiest Haroun Iqbal met elkaar in gesprek - in briefvorm. Ze bevragen elkaar over muziek, hun praktijk en de wereld errond, in een voortdurend heen-en-weer. Een dialoog die zich langzaam doorheen het jaar ontvouwt.
Las je de aanzet van deze brief al?
#Verhaal
Brief 1 ✨ Introducing huisartiest Haroun Iqbal
He Jaïr,
Ik herinner me die dag zeker nog!
Wanneer je je als muzikant voorbereidt om naar buiten te treden, verschuift de focus al snel naar verkooppraatjes en sociale media. Net als veel muzikanten heb ik moeite met het idee dat ik mezelf moet verkopen. Muziek is voor mij een auditieve manifestatie van liefde. Tegen de tijd dat ik muziek kan ‘verkopen’, heeft ze me al door een dal gesleurd of op pieken doen dansen. Jammer toch om daar dan buzzwords op te plakken.
Connectie is de essentie van ons mens-zijn. Waarom zou ik dan geen echte connectie zoeken met mensen uit de sector, in plaats van enkel een elevatorpitch te mailen? Laat hen maar vechten om het monetariseren van onze aandacht.
Haroun Iqbal
Ondertussen spelen wij liedjes voor elkaar over hoe pijnlijk schoon liefde kan zijn, en hoe we allemaal wel eens het gevoel hebben dat we er niet bij horen. Ik weet oprecht ook niet wat ik meer kan doen in deze strijd. Maar samenkomen rond muziek doen we al duizenden jaren, en het voelt goed.
Behalve dat er inderdaad een oneindige stroom aan muziek lijkt te verschijnen en dat streaming alles richting de middenmoot duwt, is er nog een heikel punt. Muziek maken kost ontzettend veel tijd en geld, en elk mogelijk terugverdienmodel lijkt in te storten. Waar je vijftien jaar geleden nog de productie van een album kon financieren met de cd-verkoop van een vorig album, scheur je nu al snel je broek. Van het publiek dat nog iets koopt, kiest een deel voor vinyl, een ander deel voor cd, maar met geen van beide geraak je nog uit de kosten. Tegelijk worden er wel voortdurend nieuwe releases verwacht voor de communicatie rond ticketverkoop. Ironisch genoeg leven we dus in een tijd waarin muziek uitbrengen democratischer is dan ooit, maar tegelijk opnieuw iets wordt voor de middenklasse, omdat de nodige investeringen niet voor iedereen haalbaar zijn.
Zelf hou ik van alles wat bij het maken van een plaat komt kijken, maar ik hecht ook belang aan duurzaamheid. We moeten dus blijven zoeken naar nieuwe mogelijkheden. Zie jij als artistiek coördinator en jazz/global-promotor zelf een alternatief voor het eeuwig verlieslatende model van een plaat uitbrengen? Waarmee zou jij binnen een concertzaal als Ha Concerts nog kunnen werken? Wat heb je concreet nodig?
Ha is voor mij altijd al een plek geweest waar je als muziekliefhebber naartoe kan om nieuwe muziek te ontdekken.
Haroun Iqbal
Tegelijk mis ik ook vaak concerten, gewoon door de overvloed. Er is zoveel te zien binnen een uur pendelen, en daarnaast is er ook nog eens zoveel communicatie rond concerten.
Op dat vlak is er denk ik één ding dat nooit zal veranderen: mond-tot-mondreclame. Een vriend die me warm maakt voor een concert blijft voor mij de belangrijkste reden om ’s avonds mijn warme, luie zetel te verlaten. Concertgangers aller lande: bring a friend!
Bassekou Kouyaté en Amy Sacko ontmoeten was een droom, en daar blijf ik dankbaar voor.
Muzikanten uit de West-Afrikaanse griottraditie worden van kindsbeen af ondergedompeld in muziek. Een Belgische muzikant heeft zijn 10.000 uren misschien bereikt tegen zijn 23ste, in de griottraditie gebeurt dat gemakkelijk een achttal jaar eerder. Je merkt dat ze elke noot spelen met ongelooflijk veel kilometers op de teller.
In mijn huisartiestschap wil ik mij zo breed mogelijk profileren: zingen met strijkers in Haroun’s Heartbreak Hotel ft. Helena Casella, een albumrelease met mijn jazzkwartet Iqnovara met Pakistaanse sarodmaestro Asad Qizilbash als gastmuzikant, en hopelijk ook mijn project met Bao Sissoko.
Vijf jaar geleden werd ik gebeten door deze traditie en ben ik met Bao beginnen samenspelen. Daarom is Guitari Baro, die op 5 juni langskomen, zo’n schat voor mij. Ik had nog geen enkel album gevonden waarin een gitarist traditionals speelt. Ik moest nota bene naar Senegal reizen om te horen hoe ze dat aanpakken, terwijl ik evengoed had kunnen wachten tot Guitari Baro naar Gent kwam!
Groetjes,
Haroun
Dit gesprek blijft heel het seizoen gaande en wordt dus aangevuld. Op naar brief 3!
