Dit seizoen gaan programmator Jaïr en de nieuwe huisartiest Haroun Iqbal met elkaar in gesprek - in briefvorm. Ze bevragen elkaar over muziek, hun praktijk en de wereld errond, in een voortdurend heen-en-weer. Een dialoog die zich langzaam doorheen het jaar ontvouwt.
Hey Haroun,
We zijn heel blij je als nieuwe huisartiest te verwelkomen! Het leek ons mooi als ons publiek je alvast een beetje leert kennen via deze openbare correspondentie. Sta me toe daarbij wat meanderend en los associërend te werk te gaan.
De eerste keer dat we elkaar spraken was met ex-collega Benny Claeysier van het Brugse label W.E.R.F. Records, op het zonnige terras van VierNulVier — remember? Wat me toen al opviel, is dat onze gesprekken vaak over veel meer gaan dan alleen de vraag: how to get gigs? Die samenhang tussen muziek en maatschappij is iets waarvoor ik bij jou een grote, natuurlijke interesse vermoed. Wat vermag muziek in een overweldigend visuele tijd, waarin bovendien elke vorm van focus en aandacht ‘target number one’ is van de belangen achter de smartphone- en socialmedia-industrie?
Je artistieke parcours, waarin geen kunstmatige demarcaties tussen klassiek, jazz en ‘world’ meer lijken te bestaan, is iets waar we bij Ha Concerts ook vrijwel dagelijks over spreken. Enerzijds is de huidige digitale tijd natuurlijk een mer à boire voor de avontuurlijke muziekliefhebber. Waar ik in de jaren negentig nog gespecialiseerde magazines, winkels en labels nodig had, is tegenwoordig zowat alle georganiseerde klank ter wereld 24/7 oproepbaar - ook voorheen onbereikbare niches.
Tegelijkertijd is er genoeg reden voor scepsis. Het lijkt soms wel alsof het interessante middenveld in de muziek is weggevallen. Dat hoeft niet te verbazen als je leest hoe de algoritmes van Spotify en YouTube erop zijn ingericht om de ‘algemene smaak’ richting de mainstream te duwen. Muziek lijkt soms wel de waarde van leidingwater te evenaren: het is er altijd en overal, en het lijkt kosteloos. Wat er aan de achterkant van deze neoliberale economie aan toenemende ongelijkheid schuilgaat, hoef ik hier niet te benadrukken.
Muziek als kunstvorm gaat veel breder en dieper dan de concepten die de muziekindustrie ervan maakt. Tegelijk voelen we bij Ha een grote verantwoordelijkheid om ons monumentale, historische pand te benutten waarvoor het dient: als perfecte common ground voor mensen die niet noodzakelijk in één niche verkeren en zich graag laten verrassen. Publieksbereik voor muzikaal avontuur, in een stenen concertzaal die in seizoenen werkt, is in tijden van festivals met een duidelijke jaarlijkse climax even belangrijk als een enorme uitdaging.
Ik weet dat je naast Indiase en jazzmuziek inmiddels ook een groot kenner bent van de West-Afrikaanse griotmuziek. Laat me deze eerste brief besluiten met - zoals de epistolaire vorm het toestaat - een drietal vragen. Ik ben heel benieuwd naar je gedachten tijdens de avond waarop de Malinese n’goni-virtuoos Bassekou Kouyaté hier te gast was en jij het voorprogramma deed. Wat is volgens jou het geheim van de aantrekkingskracht van die griottraditie?
Hartelijke groet,
Jaïr
Lees Haroun's antwoord op de brief van Jaïr:
#Verhalen
Brief 2 ✨ Over huisartiestenschap en muziek in heftige tijden
Dit seizoen gaan programmator Jaïr en de nieuwe huisartiest Haroun Iqbal met elkaar in gesprek - in briefvorm. Ze bevragen elkaar over muziek, hun praktijk en de wereld errond, in een voortdurend heen-en-weer. Een dialoog die zich langzaam doorheen het jaar ontvouwt.
