Lara in residence

terug naar alle stories
Gepubliceerd op 07/09/22

Dit seizoen pakt Ha Concerts uit met een primeur: voor het eerst geeft het een jaar lang onderdak aan een artist in residence. Lara Rosseel, de verhalende bassiste die onlangs nog werd aangesteld als stadscomponist van Gent, bijt de spits af met een reeks van haar droomprojecten. Welke dat juist worden? Onze reporter legde zijn oor te luister en trof Lara aan in volle verkenning.

Hoe reageerde je toen je het nieuws te horen kreeg van je residentie?

Ja, dat was natuurlijk geweldig. Ik moet zeggen dat ik altijd al veel steun heb gevoeld van de Handelsbeurs, nu Ha. Toen ik mijn eerste plaat (De Grote Vrouw, 2020) wilde opnemen, moedigden ze me al aan om subsidies aan te vragen en ze programmeerden me meteen. De communicatie rond dat concert was ook fantastisch. Ik kwam toe en zag een meterslange banner aan de gevel hangen met dat promobeeld van mij en mijn bas onder water.

Dat was de eerste keer dat ik dacht: “Wow, goed bezig.” Later volgden er nog concerten en vooral een hoop goede gesprekken. Zo kreeg ik op een dag de vraag of ik geen internationaal project wilde opzetten. Ik was al volop plannen aan het maken, maar toen kwam corona ertussen.

Misschien kan je dat dit seizoen weer oppikken?

Ik neem nog even de tijd om te bekijken wat ik allemaal wil doen en wat ik echt belangrijk vind, zowel voor projecten in de reguliere werking als interventies in het kinderprogramma.

Wat wel al vastligt, is dat ik in april ga spelen met een internationaal trio: drie vrouwen uit verschillende tradities, die niet alleen musiceren maar ook zingen. Ik nodig een Amerikaanse banjospeelster uit die ik ooit heb ontmoet in Ierland en koppel haar aan Laura Cortese, een violiste uit California die intussen in Gent woont.

Ik heb een circustribune gekocht, je weet nooit. - artist in residence Lara Rosseel

Lara Rosseel Artikel

Dat klinkt alsof jullie de kant van de folk op gaan.

Dat kan. We moeten het samen nog ontdekken. Het zal zaak zijn van op voorhand genoeg ideeën te delen zodat we in de laatste week voor het concert de puntjes op de ‘i’ kunnen zetten. Sowieso wil ik dat iedereen altijd zijn ding kan doen in mijn projecten.

Je kan natuurlijk breed gaan. Zo speelde je ooit nog bij Zap Mama. Hoe ging dat juist?

Ik was echt nog jong en op een dag kreeg ik uit het niets een legendarisch telefoontje van zangeres Marie Daulne: “Ben je vrij op die en die datum? Want mijn huidige bassiste speelt dan met Prince.” Haha! Ik wist niet wat ik hoorde: “En jij vraagt mij om die te vervangen?” dacht ik. Uiteindelijk viel ik dus twee concerten in. Heel fijn. Het was ook boeiend om te zien hoeveel aandacht Marie gaf aan de uitstraling van de band. Haar styliste had toen voor iedereen een kostuum voorzien, dat vond ik geweldig.

Je bent zelf ook erg bezig met het visuele plaatje.
Ik heb nog mode gestudeerd tijdens het middelbaar en daar is zeker iets van blijven hangen. Onlangs heb ik nog meters stof gekocht bij de stockverkoop van Dries Van Noten. Het zou leuk zijn om één van de projecten dit jaar letterlijk in een nieuw jasje te steken.

Dus je ontwerpt nog altijd kleren?

De dag voor Gent Jazz heb ik nog een broek gemaakt om in op te treden. Ik vind dat ontspannend, bijna therapeutisch. Muziek is nooit af, weet je. Een broek wel. Bovendien heb ik een passie voor textuur en let ik sowieso op de visuele kant van de dingen.

Ik dacht ook aan je livestreamconcert in Ha met die dramatisch belichte takken waarrond jullie speelden.

Eigenlijk wilde ik toen een dier op het podium. Een zebra! Haha, ik weet het. Maar je moet ook denken aan dierenrechten, natuurlijk. Ik blijf toch bekijken hoe ik de natuur in mijn werk kan loodsen. Ik denk nu vooral aan field recordings.

Heb je het vogeltje gehoord op het laatste nummer van De Grote Vrouw? Het was die dag aan het onweren en op de binnenkoer zat een merel die maar bleef fluiten. Ik heb toen gevraagd aan de opnameleider om dit vast te leggen. Het laatste woord op de plaat gaf ik uiteindelijk aan de merel.

Waarom wil je de natuur meer in je werk?

Ik ben opgegroeid aan de zee en dat blijft toch een machtig landschap. Zoveel ruimte zonder mensen, zonder muren. In zo’n wijdsheid voel ik me plots verbonden met de wereld. Weet je wat ik ook mooi vind? Soms ligt België helemaal plat als het te veel regent of sneeuwt. Die overweldigende kracht spreekt iets heel primitiefs aan in mij. Ik speel trouwens met het idee om ook buitenconcerten te organiseren tijdens mijn residentie.

Aha! Heb je al een locatie in gedachten?

Nee, maar ik heb wel al een circustribune gekocht, je weet nooit. Ik zag dat toevallig passeren dat een Franse compagnie ermee ophield en zijn tribune verkocht. Het is prachtig, hoor. Zo eentje in de vorm van een cirkel met vooraan een hap uit.

Klinkt alsof je ook het publiek wilt betrekken.

Dat valt nog te bekijken. Maar we gaan dit najaar sowieso een concert en workshop doen voor en met kinderen. Ik speelde ooit nog in een muziektheatergezelschap dat ook op straat optrad en dan vond ik het wel fijn om echt alle leeftijden te bereiken. De energie en fantasie van kinderen vind ik ook inspirerend.

Verder nog concrete plannen?

Vorig jaar stond ik op Jazz Middelheim met een nonet en dat wil ik nu uitbreiden met een strijkkwartet en een hobo. De bedoeling is om het filmische van mijn muziek verder uit te diepen. Al blijft de groove belangrijk: Robbe Kieckens speelt Oosterse percussie, Angelo Moustapha maakt de brug met Benin op drums en Sep François geeft het beste van zichzelf op vibrafoon en allerlei creatieve percussie. Voor de rest van het jaar ga ik de puzzel nog maken.

We zijn benieuwd. Tot in Ha!

foto © Shalan Alhamwy

Nieuwsbrief

Subscribe

Ontvang algemeen nieuws, een jazzbrief van de programmator of enkel het programma voor kinderen.

Ik schrijf mij in

Door in te schrijven, ga je akkoord met ons privacybeleid.