Wat gebeurt er als je twee artiesten samen zet op een podium waar ze elk apart al een iets te ruimbemeten formaat voor hebben? Gaan ze deels op in elkaar of gaan ze over tot kernsplitsing? Geen geschikter paar om het experiment mee te volbrengen dan violiste Patricia Kopatsjinskaja en cellist Pieter Wispelwey. Eerst mogen beiden zich in hun eentje uitleven, en wel in zeer uiteenlopende tijdvakken. Kopatsjinskaja doet dat in een ‘solosonate voor viool’ van Pisendel (1687-1755), een bijna exacte tijdgenoot van Bach (1685-1750), en een nieuw werk dat de Handelsbeurs voor haar bestelde bij de jonge, Vlaamse componist Matthijs Van Damme. Wispelwey kiest voor werken van twee van de meest Spelende Mensen die de muziekgeschiedenis heeft gekend: de ‘
tweede cellosuite’van Bach en de ‘
solosonate’van Ligeti (1923-2006). De grote Hongaar Kodály (1882-1967) komt aan de beurt met het ‘Duo’ dat Kopatsjinskaja en Wispelwey van hem brengen. Klap op de vuurpijl is de ‘
Sonate voor viool en cello’van Ravel (1875-1937), zonder de minste twijfel ‘s mans meest vooruitstrevende werk, dat ook vandaag nog bijzonder uitdagend klinkt.
