"Alleen al door de ontdekking van de Japanse violiste Mayu Kishima (22) heeft deze editie van de Elisabethwedstrijd haar nut bewezen. Kishima bracht een concert van het allerhoogste kaliber. In niets deed haar optreden nog denken aan een wedstrijd". (De Standaard, 29 mei 2009)
"Het allermooist zijn voor mij de momenten waarbij je compleet vergeet dat er een wedstrijd aan de gang is. Met de Japanse Mayu Kishima had ik vorig jaar dat gevoel, hoewel ze uiteindelijk niet bij de laureaten hoorde". (Interview met Katelijne Boon over de Koningin Elisabethwedstrijd, De Standaard, 22 mei 2010)
“Kishima weegt de muzikale gebeurtenissen tegen elkaar af. Zonder een kik te geven wisselt ze een woeste, intense of zelfs lichtjes waanzinnige manier van spelen af met een fluisterende sliert nootjes. Je ziet dat ze daarvan geniet en dat straalt ze ook af op haar luisteraars,” schrijft De Standaard over haar prestatie op de Koningin Elisabethwedstrijd in 2009. De Prokofjevsonate die Mayu Kishima tijdens haar finaleronde laat horen, is voor velen het meest magische moment van de competitie. Dat de Japanse niet bij de eerste zes laureaten eindigt, lokt dan ook discussie en verontwaardiging uit. Wat iedereen bijblijft, is dat Kishima opgaat in de muziek en tijdens het spelen vergeet dat ze op een podium staat. In de Handelsbeurs krijgt de jonge violiste alsnog haar laureatenconcert. Ze wordt op piano begeleid door Akane Sakai, die onder meer door Martha Argerich in het licht werd gezet op haar jaarlijks festival in Lugano.
Ontvang algemeen nieuws, een jazzbrief van de programmator of enkel het programma voor kinderen.
Ik schrijf mij inDoor in te schrijven, ga je akkoord met ons privacybeleid.
